Weg met clericalisme ?!

Enkele gedachten van een eenvoudige priester.

Het draait al een tijdje in mijn hoofd ... Al die verhalen over pedofilie, de brief aan het volk van God van paus Franciscus ... Ik voel me gekwetst door zovele dingen die op internet circuleren, over revelaties die gedaan worden en de commentaren daarop ... door wat families, jongeren en kinderen werd aangedaan.

Ik beluister de oproep van de paus om het clericalisme te verlaten én het te bestrijden. Ja. Beloofd ! Het clericalisme van de priesters, maar in sommige situaties ook van sommige leken, diakens, religieuzen, enz. Ik denk hierbij aan een machtsstrijd die soms gevoerd wordt in verenigingen, parochies, gemeenschappen, enz.

Hoe kunnen we het clericalisme verlaten en bestrijden? Hiertoe zie ik vijf pistes:

  1. Christus in het centrum plaatsen
  2. Onze eigen plaats kennen
  3. In echte gemeenschappen
  4. Elkander aanvaarden als een gave Gods
  5. Zich vormen

Christus in het centrum plaatsen

Dit gaat voor op alles ! Hem in het centrum in het leven van ieder van ons en van ons samenleven plaatsen. Dat doen we door de viering van de eucharistie die ons werkelijk bijeenbrengt. Het is goed elkaar daar terug te vinden. In de eucharistie drukken we uit dat we blij zijn dat we samen Kerk mogen zijn. Dat doen we door ons persoonlijk bidden én ons samen bidden. Ook door het Woord Gods waarover we mediteren, waarmee we bidden, dat we met elkaar delen en dat wij aan elkaar verkondigen.

Onze eigen plaats kennen

Ik verklaar dit nader. De oplossing voor alle problemen is niet de gelijkschakeling van alles en allen die soms gevraagd wordt, maar die de verschillen en de verschillende charisma's weggomt.

Onze eerste zending, die van de Kerk in haar geheel en dus van ons allen, is de wereld heiligen, bidden voor de wereld en alle kreten van deze tijd tot bij God brengen opdat Hij ons zou inspireren om wegen ten leven te vinden.

Onze missie is ook het Evangelie te verkondigen en deze verkondiging in daden te beleven. Om deze roeping tot heiligheid waartoe paus Franciscus ons oproept in 'Gaudete et Exultate' te realiseren moeten wij de zaligsprekingen en de oproepen uit Mattheüs 25 beleven.

Om ons de kracht te geven om dat alles te beleven, om ons allen ertoe te brengen 'priesters, profeten en koningen' te worden, om onze doopselgenade heel concreet en ten volle in de wereld te beleven, is ons het geschenk van het priesterschap gegeven. Het dienstwerk van de priesters en bisschoppen is er om ons de mogelijkheid te bieden ons te laten voeden met de eucharistie en het Woord Gods.

Ook de diakens zijn ons  gegeven om ons eraan de herinneren dat elk christelijk leven vlees en bloed moet worden in de dienst van de één aan de ander, in het bijzonder naar de kleinsten en de armsten toe. Dit dienstwerk begint met het gebed voor en met hen, door de verkondiging van het Woord en door de daadwerkelijke naastenliefde.

In echte gemeenschappen

Als de priesters gezonden en geschonken worden aan de geloofsgemeenschappen om hen te begeleiden, te voeden, te leiden en om met die concrete gemeenschappen te leven, dan moeten we ons de vraag stellen waar en wie deze gemeenschappen vandaag de dag zijn.

Het is dringend nodig ons kerkelijk leven te herijken, een nieuw fundament te geven. Het gaat wel degelijk over onze 'gemeenschappen' ! Niet over een verzameling van beleefde mensen die braafjes naast elkaar zitten en die naar huis terugkeren tot de volgende keer ...

Het gaat over gemeenschappen waarvan de leden zin hebben om samen te leven, om samen hun geloof te beleven, het te voeden, het te laten groeien en daarbij elkaar te helpen. Gemeenschappen van mensen die zin hebben in het Evangelie, allen samen. Die zin hebben om anderen uit te nodigen zich bij hen aan te sluiten, bij de gemeenschap !

In die gemeenschappen is het nodig dat er 'medewerkers voor de priester van dienst' zijn die de noden beluisteren en hun dienst bewijzen vanuit de visie dat de diverse roepingen, levensstaten, charisma's elkaar aanvullen. Er zijn medeverantwoordelijken nodig die samen met de priesters hun geloof beleven in de wereld en die openstaan voor de verlangens en noden van hun tijdgenoten.

Het dient dus samen te gebeuren : de verantwoordelijke priester die ten dienste staat in medeverantwoordelijkheid met anderen. Hij is er om de gemeenschap te brengen tot luisterbereidheid voor de spirituele noden, de gemeenschappelijke noden en de missionaire noden.

Elkander aanvaarden als een gave Gods

De priesters en hun gemeenschappen ! De priesters door hun gemeenschappen en omgekeerd. Zonder enig superioriteitsgevoel van de één over de ander. Elkaar ontvangen in de rijkdom van onze verscheidenheid in functies en charisma's, als een gave die God ons schenkt. Daarin elkaar erkennen als broeders en zusters in de gemeenschap, als broeders en zusters in Christus. Daarin zit onze gelijk-waardigheid. In die gemeenschap zo onze respectievelijke opdracht en zending beleven als een dienstwerk, niet als 'macht'.

Elkaar aanvaarden, elkeen, in alle nederigheid elkaar helpend om onze charisma's en talenten te waarderen en te stimuleren. Daar komt het op aan. Het staat ten dienste van het gemeenschappelijk goed en van onze gemeenschappelijke zending. Om dat te bekomen leven wij echt met elkaar samen, bidden wij samen, beluisteren wij samen Gods Woord, enz.

Zich vormen

Allen samen en iedereen volgens zijn noden en zending, hebben we behoefte aan vorming. Initiële vorming maar ook permanente vorming. Niet bijvoorbeeld de priesters apart, de diakens apart, de leken apart, neen, allen samen !

Samen, opdat onze gezamenlijke roeping om leerlingen en missionarissen te zijn duidelijk zou worden. Uiteraard dienen we hierbij de specifieke noden te erkennen van de verschillende verantwoordelijkheden, diensttaken, enz.

Iedereen heeft de opdracht zich te laten vormen. We winnen er allen samen bij als wij werkelijk tijd maken om ons samen te laten vormen.

 

p. Christophe Delaigue.

Enkele uit het Frans vertaalde fragmenten van een artikel van Christophe Delaigue, priester van het bisdom Grenoble-Vienne (Frankrijk) en met zijn toestemming gepubliceerd.