Project van God met de mensen te Dendermonde

Maak het niet te moeilijk

Vorige bijdragen onder deze rubriek hebben geen reacties opgeleverd. Toch niet via e-mail of via de post, maar er wordt wel degelijk over gepraat. Heel veel lezers delen de analyse en zienswijzen, die uiteengezet werden. Uit een dialoog en interactie komen nog meer verrijkende en verreikende ideeën. Daar mogen zelfs meningsverschillen aan de basis van liggen. Discussie is voedingsstof voor nieuwe ideeën en zienswijzen. “Net als zuurstof kan een conflict ook explosief zijn. Het hangt ervan af hoe we ermee omgaan – constructief of destructief.” U bent van harte uitgenodigd op de gespreksavonden, die binnenkort zullen doorgaan.

Van pijn naar vreugde

Wie een wonde of een ziekte wil genezen, moet de pijn benoemen. Eens de pijn duidelijk benoemd, kan de diagnose gesteld worden en de behandeling beginnen. Zelfs als de ziekte niet te behandelen of te genezen is, doet het nog steeds goed, dat de wonde en de oorzaak gekend zijn. Hetzelfde doet zich voor binnen de katholieke kerk. Ook voor de kerk verdient het aanbeveling om de pijn duidelijk te benoemen, de diagnose te stellen en een gepaste behandeling te zoeken en toe te passen. Waar liep het fout met de kerk? Waarom lijkt de neergang zich op vandaag nog steeds verder te zetten? Waar vinden we diagnoses en remedies? Hoe kunnen we van de pijn -van gelovigen te zien afhaken- weer naar vreugde -van vreugdevol met velen samen vieren- evolueren?

Redenen genoeg

Redenen hoeven we niet ver te zoeken. We kunnen een vergelijking maken met een onderneming, die slecht draait of verlies maakt. Wanneer een bedrijf een artikel op de markt brengt, dat geen succes kent dan volgt er automatisch een grondig onderzoek naar de oorzaak daarvan. De prijs wordt bekeken, de verpakking tegen het licht gehouden, de samenstelling en ingrediënten afgewogen, de consumenten worden bevraagd. In het instituut Kerk denkt men nog steeds niet vanuit deze logica. Binnen een bedrijf legt men de schuld niet bij de mensen, die het product niet kopen. Men graaft dieper naar het ‘waarom’ dat het product niet aanslaat. In de traditionele oude kerkcultuur werd de schuld te vaak bij de gelovigen gelegd “die de boodschap niet begrepen hebben”. Gevolg is dat de clerus “het” de gelovigen nog maar eens een keer beter ging uitleggen…tot ze “het” begrepen hebben. Nu nog sluit men binnen klerikale kringen de ogen, een elitaire houding die niet inspeelt op wat de mensen nodig hebben.

De missie van de organisatie

Door de focus te leggen op de relatie van een onderneming, organisatie, gemeenschap, bedrijf, een parochie en zijn “klanten” moet men graven naar de essentie, naar de missie van de organisatie. Voor de kerkgemeenschap is dit: ‘Ons inzetten voor een betere wereld voor alle mensen’. Wil men succes hebben bij de introductie en verspreiding van een product, een project, een geloof, is dat men zelf gelooft in het ‘artikel’ dat men verkoopt. Niet alleen in woorden, maar ook in daden. Het mag nooit iets worden als ‘doe wat ik zeg, maar niet wat ik doe’. Als een bedrijf de eigen producten niet zelf gebruikt, dan geeft het een indruk dat die producten niet goed genoeg zijn. Stel u eens voor dat medewerkers van een FORD-garage allemaal met andere merken zouden rijden, geen enkele medewerker zou een FORD hebben. Wat zou je daar dan van denken? Zou een dergelijke garagist overkomen als een geloofwaardige garagist? Zou je in die garage een FORD kopen? Zou je in die garagist vertrouwen hebben?

Leven naar de Blijde Boodschap

Vroeger en nu nog lijkt men in de kerk en zeker in de hoogste regionen te weinig te beseffen, dat het uitgangspunt om vertrouwen op te bouwen “over een lange periode doen wat je zegt en misschien zelfs ietsje meer” is. In veel kerkgemeenschappen zien we nu, dat dit net het probleem is. De blijde boodschap wordt mooi voorgelezen en toegelicht maar het omzetten in daden ontbreekt. “Gebrek aan daadkracht”, noemt men dit verschijnsel. Daardoor ontstaat een gebrek aan vertrouwen. Binnen de politiek spreekt men daarbij van “een kloof tussen burgers en politiek”. Klanten, gelovigen, burgers pikken het niet dat hun ‘merk’ uit opportunisme afzijdig blijft. Eén keer is niet erg maar als dit meerdere keren na elkaar gebeurt, dan vreet dat aan het vertrouwen. En dat laatste gaat net over consistent doorheen de tijd zijn: duidelijk maken waarvoor je staat en daar blijven naar handelen. Wanneer na een brand in een vluchtelingenkamp 12 kinderen moeten opgevangen worden, hoor je geen enkele katholieke organisatie zeggen: ’Daar gaan wij voor zorgen!’ Daadkracht? Het enige wat we hoorden uit het Vaticaan is dat wie voor euthanasie kiest, geen ziekenzalving meer mag ontvangen. Is dat niet wereldvreemd?

Welke logica voor een parochieploeg?

Parochieteams volgen nochtans best dezelfde logica als een bedrijf. Wanneer zij een initiatief nemen, dan zullen ze pas steun krijgen als ze er zelf in geloven. Net door het voorleven en die steun van de anderen zal het project van God met de mensen lukken. Zo’n ploeg heeft een woordvoerder nodig, een figuur of een team om het geheel te dragen, en die een positief verhaal vertelt met de nadruk op eigen kracht en op de mogelijkheden. We horen al genoeg negatieve verhalen over alles wat niet kan. Het positieve verhaal geeft hoop en brengt perspectief om iedereen mee te nemen in de positieve, Blijde Boodschap.

Het vertrouwen in “het project van God met de mensen te Dendermonde” is nog aan de lage kant. De kennis ervan en erover kan ook nog groter. De nieuwsgierigheid om er meer over te weten en om er actief aan mee te werken is daarentegen reëel. Wat gaat er nu concreet gebeuren om het grote project te laten leven en groeien?

Een zichtbare kerk

In eerste instantie zal er een ploeg gevormd worden, die een duidelijk plan zal opmaken om de kerk in Dendermonde weer zichtbaarder te maken. Om het geloof weer te evangeliseren en om de kerk weer aantrekkelijk te maken, ook voor jongere parochianen. Deze ploeg gelooft in zijn ‘product’ en zal het enthousiast vertalen naar de parochianen. De gelovigen zullen misschien eerst wat afwachtend reageren maar dat hoeft niet te verbazen na een lange periode van stilte. Snel zullen concrete acties volgen, die de mensen zullen overtuigen, dat er wel degelijk iets verandert en veranderd is. De kerk moet zichtbaar zijn in de samenleving en haar stem laten klinken. Het moet onze ambitie zijn om van onze nieuwe parochie een missionaire, gastvrije en appellerende parochie te maken. Als kerk mogen we niet bang zijn om onze stem te laten horen, als tegengewicht tegen zoveel onverschilligheid in de samenleving. Niet op een opdringerige manier, maar door op een bescheiden wijze te tonen waarvoor we staan. We mogen vooral niet op onszelf terugplooien en onze ogen sluiten. De leken zijn aan zet en moeten daadkrachtig handelen. Onze opdracht is ruimte maken voor God in deze samenleving, zodat Hij zijn werk kan doen. Het lijkt simpel en het is simpel, maar dat is al moeilijk genoeg.

 

Luc Busschaert

klik hier voor 1ste bijdrage

klik hier voor 2debijdrage

klik hier voor 3de bijdrage