Project van God met de mensen te Dendermonde

DE GELOVIGE LEEK IS AAN ZET

Welk businessplan heeft de Kerk?

In de vorige bijdrage werd in het kort de pijn beschreven, die we allemaal voelen bij de transitie die onze oude cultuurkerk doormaakt. De institutionele wijzigingen die we kunnen zien zijn rationeel te verklaren, maar de individuele pijn is emotioneel beladen. Met ons verstand begrijpen we het allemaal, maar aan ons hart doet het zeer. Hoe gaan we dit leed helen? Hoe gaan we de pijn verzachten?

Een volk in crisis

Het is niet de eerste crisis die het gelovige volk doormaakt en het zal waarschijnlijk ook niet de laatste zijn. Als je kranten, tijdschriften en tv volgt en leest, dan merk je dat zeer goed. Deze media houden ons voor dat we voor een roepingencrisis staan, een gezinscrisis, een huwelijkscrisis, een seksueelmisbruikcrisis, een leiderschapscrisis en een …(vul zelf maar in)-crisis. We maken nogal wat door en zouden er zelf door in crisis geraken. James Mallon durft te stellen dat onze diepste crisis een identiteitscrisis is. Alle andere crisissen zijn hiervan slechts symptomen: we zijn vergeten wie we zijn en welke roeping we als Kerk hebben. We weten niet meer wat het is ‘gelovige te zijn’, te behoren tot een kerk, waarom de eucharistieviering zo belangrijk is, wat het belang van een gemeenschap is, enz.

Hoe aanpakken?

De op- en uitbouw van de Nieuwe Parochie is niks meer en niks minder dan een ‘project’. Dat project moeten we dan ook niet anders aanpakken dan een ander gewoon project of dat nu gaat over de organisatie van een kippenfestijn, een tentoonstelling, een reis, een uitstap met de vereniging, of wat dan ook. Bij de start van een nieuw project denkt men na over het uiteindelijke doel, dat men wil bereiken, over de missie die men wil invullen, of het plan dat men gaat volgen, over wie wat tegen wanneer gaat doen, enz. Er komt niet te veel ‘hocus-pocus’ aan te pas. Het is gewoon samenzitten met gelijkgestemden, die afspreken wat ze willen bereiken, welke ze reis ze samen willen afleggen en wat ze tijdens dat uitdagende en interessante traject samen willen beleven.

De missie van de Kerk

Een identiteit is geen zaak, die eens en voor altijd bepaald wordt en vast ligt. Over identiteit wordt regelmatig nagedacht en gediscussieerd. Het is echter wel niet zo, dat de identiteit van een persoon, een firma, een product of de kerk compleet verandert, zodat die niet meer herkenbaar is. Wanneer we producten kopen, waarvan de verpakking veranderd is tegelijkertijd met de samenstelling en de smaak, riskeren we van af te haken en het product niet meer te kopen. Als we de Kerk niet meer herkennen, dan lopen we hetzelfde risico om af te halen. Het is echter niet de eerste keer, dat het volk van God zich opnieuw bewust moet worden van haar ware identiteit. Welke missie heeft de Kerk dan?

In Matteüs (28:19-20) in de passage, die bekend staat als de ‘grote opdracht’, lezen we: “Ga, en maak alle volkeren tot leerling; doop hen en leer hun alles onderhouden”. We moeten het niet verder zoeken. Dit is de missie van de kerk, dit is de bestaansreden. Met moeten ons ook niet teveel vragen stellen over wat er van ons verwacht wordt, welke doelstellingen we daarbij hebben. Neen, de hierbij horende strategische doelen staan mooi opgesomd: “GAAN, MAKEN, DOPEN, LEREN”.

Missionaire Kerk

De afgelopen eeuwen onderscheidde de Katholieke Kerk zich als een geweldige missionaire Kerk. We gingen en verkondigden het geloof. We hebben een rijke didactische traditie en zijn befaamd om onze scholen, We weten heel goed hoe we moeten dopen. We weten eveneens hoe we alle andere sacramenten moeten vieren. We weten door de tijd heen echter veel minder hoe we moeten evangeliseren. Onze enige pastorale zwakte, onze opgave waar we het meest mee worstelen, ligt net in de absolute kern van Christus’ opdracht aan de kerk, namelijk evangeliseren en leerlingen maken. Wat is dat nu ‘leerlingen maken’? Hoe doe je dat ‘evangeliseren’? Hoe zorg je ervoor, dat leerlingen achteraf niet afhaken en ‘de kudde verlaten’? Een echte léérling is iemand die geraakt is door Christus en zijn boodschap. Iemand, die hongert om Hem beter te leren kennen. Iemand, die zich opnieuw bewust wordt van zijn identiteit door een persoonlijke ontmoeting met en relatie tot Jezus.

Voor nogal wat mensen zijn dit holle woorden en ze verlaten de Kerk. De leiders doen door met wie minder of geen honger heeft. Toch zijn er nog genoeg diepgelovige hongerige parochianen, die mee op evangelisatie willen gaan. Wie echt door de ‘blijde boodschap’ gegrepen is zal naar de rand van de samenleving gaan, naar de armen, de rijken, de kwetsbaren en degenen die zich verstopt hebben in hun ommuurde gemeenschappen. Wie echt door de ‘blijde boodschap’ gegrepen is, zal zich zelf niet beschaamd verstoppen, maar ‘uitkomen voor zijn gedacht, zijn geloof, zijn boodschap’. Zal openlijk getuigen van die ‘blijde boodschap’. “GAAN, MAKEN, DOPEN, LEREN”.

Net zoals bij de eerste bijdrage kan u over het voorgaande reageren naar luc.busschaert@telenet.be.  In het nieuwe werkjaar zal tijd worden uitgetrokken om de verdere uitwerking van de Nieuwe Parochie en het opnieuw evangeliseren en missioneren te bespreken en te concretiseren.

Luc Busschaert.