Project van God met de mensen te Dendermonde

PROJECT VAN GOD MET DE MENSEN TE DENDERMONDE

 

PIJN…door het verwelken of verdwijnen van uw parochie?

 

Op meerdere momenten voelen nogal wat mensen pijn. Wanneer we weer eens met weinigen in de wekelijkse eucharistieviering rond het altaar verzameld zijn. Wanneer we ervaren, dat onze parochiekerk gesloten is en nog ‘maar’ een gelegenheidskerk geworden is. Wanneer er minder ‘voor de kerk’ getrouwd wordt. Wanneer het eens zo rijke verenigingsleven rond de kerktoren verder verschrompelt. Wanneer de talrijke verenigingen, die van oudsher de ‘K’ hoog in het vaandel droegen, nu van naam veranderd zijn. Wanneer marketing belangrijker geworden is dan overtuiging en inhoud.

Op meerdere momenten vragen ouderen zich af wat ze dan wel verkeerd gedaan hebben. Toen hun kinderen klein waren, gingen die gedwee mee naar de wekelijkse misviering. Eens volwassen  hechten diezelfde kinderen geen belang meer aan hun geloof. ‘Wat deden we verkeerd?’ vragen ouders zich af. We beleefden ons geloof net zoals onze ouders het ons voordeden. Het antwoord is simpel. De oudere generatie deed niets verkeerd maar de spelregels van de huidige maatschappij zijn veranderd ten opzichte van vroeger. Moeten we dan spreken van een geloofscrisis?

Ook het priestertekort speelt een rol. Het aantal kerken en het aantal missen van voorheen kunnen niet meer volgehouden worden. Waar is ons parochiaal leven heen? Op vele kerkplekken vecht men om het vroegere parochiale leven verder in stand te houden. Men ervaart dat dit haast onmogelijk is, de vechters ontvangen geen erkenning meer en willen het symbolische bijltje erbij neerleggen. Hier geldt de militaire wijsheid: wie alles wil verdedigen, verdedigt niets!

Bij al deze grondige wijzigingen kennen ook priesters pijn. Toen zij zich geroepen voelden en het seminarie binnenstapten dan zag hun toekomstig werkveld als ‘herder’ er helemaal anders uit. De traditionele cultuurkerk is veranderd in een Kerk waar de klassieke pastorale opdrachten niet meer of in ieder geval minder van toepassing zijn. Zo werkt de catechese-aanpak van weleer niet meer…Waarom kiezen koppels nog voor een kerkelijk huwelijk? Bestaat er een aangepaste huwelijkspastoraal? Bij een overlijden opteren mensen voor een plechtigheid buiten de kerk. De wekelijkse eucharistievieringen tellen minder aanwezigen dan vroeger. Deze opsomming kunnen we aanvullen, maar priesters en gelovigen voelen pijn in deze sterk geëvolueerde wereld. Het gaat hierbij niet om schuldigen te zoeken of met de vinger te wijzen. Het gaat er wel over om samen na te denken over oplossingen en remedies om onze pijn weg te nemen.

Het is goed om de wonden, die onze pijn veroorzaken, te benoemen en  aan te raken. Pas wanneer men zich bewust is van de pijn, kan men de trauma’s verzorgen en kan het genezingsproces beginnen. De priesters en gelovigen, die pijn lijden, beseffen dat de Kerk in het Westen een identiteitscrisis doormaakt. De Heer zal ons helpen in actie te komen om onze ware identiteit te herontdekken en onze ballingschap (onze pijn) achter ons te laten. Samen kunnen we leren om weer naar buiten te treden als gelovigen en op een eigentijdse manier PAROCHIE te vormen.

 

Luc Busschaert