Nieuwjaarswens deken Jo

VERLEDEN – HEDEN - TOEKOMST

Vrienden,

Het jaareinde nadert. Voor velen is deze week, en in het bijzonder de overgang van 31december naar 1 januari, een moment om eens terug te blikken op wat voorbij was en goede wensen uit te spreken voor wat komen gaat.

Wie weet kan jij terugblikken op een prachtig jaar vol goede dagen en ervaringen. Alles ging je goed. Je mocht lieve mensen ontmoeten. Je had veel energie, een mooi werk, een goede relatie, een redelijk inkomen, enz. Wees er dankbaar voor!

Maar, het andere bestaat ook. Het terugblikken op het oude jaar maakt sommigen onder ons bitter. Velen pinken een traan weg in de nieuwjaarsnacht. Misschien kende je in het afgelopen jaar vele slechte dagen. Je moest tegenslag of tegenstand ervaren. Je verloor ouders, familie of anderen die je dierbaar waren. Misschien werd je hard getroffen door de economische crisis. Of je moest een relatiebreuk doormaken. Of je werd getroffen door ziekte en voelde je daarin eenzaam en onterecht geslagen. Laat je er niet door verlammen. Er is toekomst, ook voor jou!

De toekomst kan je deze dagen tussen oud en nieuw voor jezelf en voor de mensen die je ontmoet ‘rooskleurig’ wensen. Dat is het diepste verlangen van ieder van ons: dat het nieuwe jaar ons veel goeds mag brengen. Maar, de toekomst kan je ook angstig en onzeker maken. Ik geloof vast dat het geloof ons daarover iets te zeggen heeft. Lees maar …

In de heilige Schrift wordt ons op vele plaatsen een manier van leven aangereikt die ik ‘leven bij de dag’ zou willen noemen. Het is een spiritualiteit die ik nu de overgang tussen oud en nieuw voor de deur staat toch even zou willen verduidelijken.

In de heilige Schrift wordt een mensenleven niet in jaren maar in dagen geteld.

‘De dagen van onze jaren omvatten zeventig jaar, en als wij heel sterk zijn tachtig, en het meeste is moeite en verdriet, hoe snel voorbij. Leer ons dan zo onze dagen waarderen dat wij er wijze mensen van worden’ zegt psalm 90.

Leven bij de dag, want de dag van vandaag is alles wat je hebt. Tel je dagen, je zegeningen. Verheug je dat je er nog bent, jij wel, die en die al niet meer. Dat is de wijsheid van de nomaden die elke dag weer de zon zien opgaan en ondergaan. Het is een woestijnervaring.

In zijn bergrede zegt Jezus: ‘Vrees niet voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen leed’ (Mt. 6, 34).

De dag van morgen, de toekomst, komt ons soms vreeswekkend over omdat hij buiten onze macht ligt. Wat je kan niet allemaal overkomen? We mogen niet te ver vooruit denken, want dan zou je somber kunnen worden.

Op dezelfde wijze kan je met je verleden omgaan. Niet te veel omzien, in wrok of in heimwee of in schuldgevoel. Voorbij is voorbij. Bewaar het goede van gisteren, vergeet het verdriet, vergeef die je kwaad deden. Eén dag van gisteren is genoeg. Je hoeft er niet tweemaal of zevenmaal of zeventig maal zevenmaal doorheen.

Konden we zo maar leven! Zo eenvoudig is dat niet. Het verleden drukt op het heden en de toekomst drukt op het heden. Als we geen verleden zouden hebben, dan zouden we ook geen wortels, geen grond, hebben, en geen groeikracht. En van de toekomst weten we niets, daarom hopen we op de toekomst. De toekomst is de derde dimensie van ons bestaan. Zonder toekomst is de dag van vandaag een plat vlak. Als je geen toekomst ziet, hoe vaag ook, verdrink je in het hier en nu.

De dag van vandaag leven en beleven, daar komt het op aan. Deze dag, beladen met verleden en uitkijkend toekomst.

In alles wat er dagdagelijks gebeurt kan je redenen vinden om dankbaar te zijn dat je nog leeft. Het was nooit anders. Alleen vraagt het wat bijbelse levenskunst en realiteitszin, in de geest van het boek Prediker.

‘Nooit hoorden wij andere stemmen dan de onze.
Nooit waren er handen die doen wat handen niet kunnen;
nooit andere goddelozer mensen dan wij.
Maar er was daglicht, alle dagen, wat ook gebeurde,
alsof wij liepen over een onzichtbaar weefsel boven de afgrond gespannen,
dat niet scheurde.
Nooit werd iemand weggetild uit de tijd.
Maar soms even wordt lijden opgeschort,
of dragen mensen het samen.
Zo zouden wij moeten leven.’

Zo zingt een eigentijds kerklied op tekst van Huub Oosterhuis dat Prediker parafraseert.

Er is in mensen een hartstocht om goed te zijn, om kleine alledaagse dingen goed te doen. Dit talent: op de vierkante meter die ons gegeven is zo goed mogelijk te leven, dat is liefde die het aanschijn van de aarde verandert. Zonder dat talent en die liefde is de dag van vandaag onleefbaar. Dat weten vele mensen uit ervaring. Misschien is dat wel ‘onze dagen waarderen’, de levenskunst in de geest van de Schrift.

Misschien is het goed de laatste dagen zo door te maken en het voornemen te maken de eerste evenzo te beginnen.

Deken Jo