Internationale Dag van het Gezin

Een gezin aan het woord

15 mei is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot Internationale Dag van het Gezin. Vele landen besteden uitgebreid aandacht aan deze dag waarin het gezin centraal staat. Ze komen op voor een gezinsvriendelijke samenleving.

Ellen Seymoens en Jonas Van den Abbeele zijn 15 jaar getrouwd en wonen met hun drie kinderen Nell, Arne en Mirthe (allen lagere school) in Baasrode. Ellen, vroeger verpleegkundige, geeft sinds zes jaar les aan verpleegkundigen; Jonas werkt als ergotherapeut in een rusthuis.

Hoe vinden jullie evenwicht tussen werk, gezin en sociale betrokkenheid?

Door verbouwingen aan ons huis slaat de balans het laatste jaar meer door naar werken dan naar het gezinsgebeuren. Via een duidelijke taakverdeling proberen we toch alles vlot te laten verlopen. Ook de kinderen hebben elk hun taak in huis: tafel dekken, afruimen en stofzuigen. We werken beiden voltijds. Als ik me dreig te verliezen in het werk laat Ellen me wel merken dat er meer bestaat dan dat. De echte gezinsmomenten zijn vooral de maaltijden waarin we de leuke en minder leuke beslommeringen van de dag bespreken. Tijdens de schoolvakanties proberen we de verloren tijd in te halen door fijne dingen te doen met de kinderen zoals op reis gaan met de tent. Ellen vindt het belangrijk zich te engageren in zaken waarin de kinderen betrokken zijn: een handje toesteken op school, in de Chiro en in de ouderraad van Moving (dans en rope skipping). Ikzelf geniet van sociale contacten met de buurt. Tussendoor maken we ons hoofd leeg door te sporten. Als inwijkelingen bouwden we toch vrij snel een sociaal netwerk en een vriendenkring op.

Is er genoeg financiële ondersteuning van de overheid?

Natuurlijk betekent de opvoeding van de kinderen een serieuze hap uit ons budget. Jonas en ik hebben allebei gebruik gemaakt van ons ouderschapsverlof. Met drie kinderen lopen de rekeningen op bij naschoolse en vakantieopvang. Gelukkig worden de kinderen daar uitstekend opgevangen! Sinds mijn overstap van het ziekenhuis naar het onderwijs doen we er echter geen beroep meer op. We hebben twee kinderen die een desensibilisatietherapie volgen, een vaccinatiekuur voor allergie. Deze dure eczeembehandeling wordt jammer genoeg niet terug betaald.

Wat vinden jullie belangrijk in de opvoeding van jullie kinderen?

Beleefd zijn, een goedendag en dank zeggen kosten geen geld. Respect hebben voor de andere, een helpende hand uitsteken en gedane afspraken nakomen vinden we belangrijk. We trachten de kinderen de waarde van het geld bij te brengen en leren hen blij te zijn met kleine dingen. We hoeven niet de laatste nieuwe snufjes te hebben, die zijn vaak duur en vlug verouderd. Onze kinderen moeten beseffen dat ze er voor moeten werken als ze iets willen bereiken. Zich flexibel opstellen en er het beste van maken moeten ze ook leren want het gaat niet altijd zoals zij het in gedachten hebben. We hopen dat ze, naarmate ze ouder worden, nooit bang zijn om dingen te komen vertellen. We wijzen hen er op dat ze met alles bij ons terecht kunnen. Familie en vrienden vinden we van onschatbare waarde.

Welke rol speelt het geloof in jullie gezin?

We zijn niet de mensen die als gezin wekelijks naar de mis gaan. Maar het geloof is een hulpmiddel om met de kinderen bijvoorbeeld te praten over onze overleden familieleden. Geloven is een houvast maar moeilijk te benoemen. Dat er ‘iets’ is geven we graag door. We kiezen voor een christelijke school en ons Nell, de oudste, wordt dit jaar gevormd. Daarom ga ik als moeke wekelijks mee naar de misviering. Pastoor Paul maakt er telkens iets moois van en vertaalt de Bijbelverhalen naar de vormelingen toe. Dat krijgen ze dan toch mee, wat ik heel belangrijk vind. Bij speciale vieringen gaan we wel eens met het hele gezin naar de kerk. En als we op bedevaart gaan met het werk branden we een kaarsje.

Wat vinden jullie het moeilijkst aan kinderen opvoeden?

Onze drukke agenda’s op elkaar afstemmen zodat alles werkbaar is en blijft. Het steeds opnieuw blijven corrigeren en onze eigen fouten toegeven. Hen duidelijk maken waarom een bepaalde manier van reageren niet past. Als ouders kunnen we ons niet permitteren om na een lange werkdag of de zoveelste discussie ‘foert’ te zeggen want daar geraken ze niet mee vooruit. Gemaakte afspraken en regels lukken niet altijd. Het gebeurt wel eens dat een bepaalde regel een ander leven krijgt. We hopen dat na de verbouwingen het rushgevoel, het gejaagd zijn, mindert.           

Krijgen de kinderen inspraak in zakgeld en vrijetijdsbesteding?

Zakgeld krijgen ze nog niet. Wanneer ze iets wensen dat nogal duur is, moeten ze er voor sparen. Zo hebben ze alle drie met hun geld van nieuwjaar en verjaardagen een tablet bij elkaar gespaard. Ook bij bepaalde kledij, die ze graag willen maar niet echt nodig hebben, gaat de spaarpot open. We stellen duidelijke regels op inzake schermtijd. De televisie gaat pas aan om 19 uur. En wat hun tablet betreft: 30 minuten op woensdag, zaterdag en zondag. Rope skipping, dans en atletiek - sporten die ze zelf kozen - nemen veel tijd in beslag bij de kinderen. Gaan spelen bij vriendjes of bij ons aan huis komen spelen mag meestal. Ons huis staat open voor al hun vriendjes. We hebben liever dat ze hier thuis rondhangen dan ergens op straat.  

Nell, waarom wou je gevormd worden?

Ik heb het eerst samen besproken met vake en moeke en uiteindelijk heb ik zelf gekozen om gevormd te worden. Omdat ik geloof in God en in Jezus. Ik denk er over na en elke week krijg ik in de mis iets mee voor later.

Hoe lossen jullie onderlinge ruzietjes op?

Meestal gaan we naar moeke en vake voor hulp. Of we schuiven een briefje onder de deur van elkaars slaapkamer met ‘sorry’ op. Dan schrijven ze een briefje terug met ‘het geeft niet’ op. Ruzies vergeten we nogal vlug. In de vakanties maken we minder ruzie, dan is er meer rust. De regeltjes in huis maken dat alles vlotter verloopt en dat geeft minder stress. We mogen elk twee dagen het televisiemoment kiezen. Zo kunnen we hier geen ruzie over maken. De zevende dag kiezen we samen.  

Wat vinden jullie fijn aan een gezin met drie kinderen?

We spelen vaak gezelschapsspelletjes. We vervelen ons minder en we leren samen beslissingen nemen. Als je met één kind ruzie maakt, ben je toch nog met twee terwijl de andere even zit te ‘bokken’. Met meerdere kinderen is je huis groter en heb je meer ruimte en speelgoed. We zorgen voor elkaar. Zo mag Mirthe nog niet alleen op straat fietsen en dan fietst één van de anderen mee. Wij helpen haar ook bij het huiswerk. We leren veel van elkaar, zoals trucs bij rope skipping. Teamsport is gemakkelijker in een gezin met meerdere kinderen. Je kan samen oefenen.

 

Agnes De Mulder