Brief van Pastoor De Craene 30-1-2019

GEEN SANT IN EIGEN LAND

Pastoor Roger Van den Berghe, van Vlassenbroek, schenkt ons de volgende mooie gedachten over de Bijbellezingen van komend weekend. Graag laat ik mij er door leiden. Met dank! In een moeilijke tijd die tot de ondergang van Jeruzalem en de Ballingschap hebben geleid (ongeveer 600 jaar voor Christus) krijgt de profeet Jeremia van God de opdracht om in zijn Naam het woord tot zijn volksgenoten, Gods Woord. En niet al te zacht moet hij het doen, met ‘zijn lenden omgord’, ‘zijn mouwen opgestroopt’. Na zijn hevig verzet, geeft Jeremias aan Gods roeping toe. Allesbehalve in dank werd hem dat spreken van Godswege afgenomen. Dank zij Gods bijstand was hij toch in staat het uit te houden. Zoniet was Jeremia aan die opdracht ten onder gegaan.

In Nazareth vergaat het Jezus op dezelfde manier. Zolang Hij zijn dorpsgenoten flatteert met het beeld van een alom geroemde genezer, en zolang ze fier kunnen zijn op hun dorpsgenoot: Jezus, werd Hij op handen gedragen. Maar zodra Jezus zich aanmatigt profeet te zijn en in de naam van God een goddelijke boodschap te brengen, die niet altijd in dank wordt aanvaard, willen ze niet meer naar Hem luisteren. ‘Wat denkt die zoon van de timmerman wel?’ en ze sturen Hem weg. Dat een profeet zijn toehoorders niet naar de mond praat maar ongezouten een goddelijke boodschap brengt, stelt hun leven in vraag. Dat is er teveel aan! Ze willen Jezus uitschakelen door hem in de afgrond te duwen. Maar ook hier is Gods reddende hand aanwezig. Jezus gaat tussen hen door en gaat zijn weg.

Ook vandaag is die boodschap niet meer zo vanzelfsprekend. Twintig eeuwen is Jezus door velen onthaald als de reddende verlosser uit zonde, ziekte en dood. Als de wegwijzer naar het (eeuwig) geluk, de zingever van ons bestaan. Vandaag gaat het de andere kant op. Veel tijdsgenoten halen onverschillig de schouders op voor zijn Blijde Boodschap. Ze menen op eigen inzicht en kracht, zonder Jezus’ voorbeeld en woord, te kunnen leven. Zijn boodschap van menslievendheid slaat vandaag bij velen niet meer aan.

En wij? Blijft Jezus ons nog boeien in deze religieus vermoeide tijd? Of, volgen wij eveneens de trend van onze tijd? Aanvaarden wij Jezus nog als hij ons verregaande eisen stelt? Als Hij ons vraagt het algemeen welzijn daadwerkelijk te verkiezen boven het eigenbelang? Als Hij ons uitdaagt om te kiezen voor de eenvoudige en afgeschreven mens? Als Hij ons vraagt om onze liefde te toetsen aan zijn grote liefde voor alle mensen? Blijven we met Hem op weg gaan ook als tegenkantingen en valse beschuldigingen ons deel zijn? Denken wij maar aan de vele miljoenen mensen die in deze wereld vervolgd worden omwille van hun geloof in Jezus.

Naar Jezus’ boodschap luisteren is geen comfortabele levenswijze. Maar wij blijven standvastig dank zij de belofte van Gods nabijheid en het vertrouwen dat zijn belofte op eeuwig geluk eenmaal ons deel zal zijn!

Pastoor Paul