Brief van Pastoor De Craene 24-02-2021

Tweede zondag van de Vasten: een menswaardige samenleving

Met de tweede stap in de vastentijd, gaan wij wereldwijd voor een menswaardige samenleving. Een samenleving die een beetje gaat lijken op Gods droom: het Rijk Gods waar wij nu al mogen aan meewerken. Niet dat wij er al zijn, verre van. Maar Abraham waarvan sprake is in de eerste lezing van deze zondag en de verheerlijking van Jezus op de berg Tabor laten ons zien wat het worden zal.

Abraham wist zich door God geroepen, om eigen opgebouwde zekerheden te verlaten en op weg te gaan naar het land dat God hem tonen zou. Beeld van elke mens die door God geroepen wordt een andere weg te gaan in het leven dan we gewoon zijn en normaal volgen. Samen op weg naar een leven van gelijkheid, gerechtigheid en vrede. Een nieuwe toekomst staat Abraham en ons te wachten; de vervulling van Gods belofte. Daar houdt de gelovige mens van vroeger en nu zich aan vast.

Maar wat voor een verschrikkelijk verhaal. Wij waren allen geboeid als in de godsdienstles het verhaal van Abraham werd verteld. In het land van Abraham waren er onmenselijke tradities en rituelen. Om zijn eerbied voor de goden van die tijd te tonen moet men zijn eerstgeboren zoon en ook de eerste vruchten van de oogst offeren. Ook Abraham dacht zo. Hij wou zijn zoon Isaak offeren op de berg Moria om zijn trouw aan God te tonen. (Bij de moslims offert Abraham zijn andere zoon Ismaël). Wat nu met Gods belofte van een nieuwe toekomst als zijn eerstgeborene wordt gedood? Maar wat gebeurt er: Abraham ontvangt Gods bevel: “Raak dit kind met geen vinger aan!” … Offer geen mensen! “Barmhartigheid is het wat ik wil”, zegt God bij monde van de profeten.

Met andere woorden, het verhaal is een sterke kritiek tegen mensenoffers. U zult zeggen “Dat is toch van vroeger!” Neen! Het is een hoogst modern verhaal. Ook vandaag worden zovele miljoenen mensen geofferd op het altaar van het kapitaal, de macht, het eigenbelang, het bezit … Massa’s mensen worden geofferd op het altaar van machtshebbers die leven op de kap van de armen. Zie maar, naar het onrecht, de armoede, de hongersnood, oorlog en ellende … die mensen wordt aangedaan! Opkomen voor een menswaardige en zorgzame samenleving met een bijzondere aandacht voor “de kleinen” is de weg om Gods droom waar te maken. In dat prachtig, ja ontroerend verhaal lezen wij dat God geen offers van mensen wil, maar het offer van ons hart. Dus werk maken van een hartelijke en zorgzame samenleving waar Zijn Liefde primeert. Een mensenleven is heilig (zei kardinaal Cardijn tot zijn kajotsters in Laken) en dient dus met de grootste zorg te worden omringd. Ook bij de leerlingen is er  op weg naar Jeruzalem een grote ommekeer. Ook Jezus gaat met hen op een berg: de berg Tabor. Een plek van verwondering en stilte, van bezinning en gebed. Wie reeds een berg is op geklommen weet wat een bijzonder gevoel je hebt bij het bereiken van de top. Ook de leerlingen maken iets bijzonder mee. Ze leren er het ware gelaat van Jezus kennen. Hij wordt voor hen een andere Jezus. Niet de triomfantelijke Jezus om koning te worden in Jeruzalem. Maar een man Gods die in dienende liefde Zijn leven zal offeren. Tegen de verwachtingen en dromen van zijn apostelen in. Jezus als de vervulling van de Wet (Mozes: de tien geboden) en de profeten (Elia). Want samen met veel eenvoudigen zien zij in Jezus een nieuwe koning. Iemand die hun volk zal bevrijden uit de onderdrukking van de Romeinen. De ogen van leerlingen gaan open. Zij leren Hem zien zoals Hij werkelijk is. Jezus komt geen werelds koninkrijk vestigen, maar het Verbond van God. En opeens zien ze niemand meer dan Jezus. In die man wil God Zijn droom realiseren. Daarom moeten ze terug de berg af … naar Jeruzalem, de stad van de mensen om er de stad van God van te maken.

Ook als gelovigen worden wij vanuit onze kerken gezonden naar de stad van de mensen. Daar is het onze opdracht om van die wereld een goddelijke wereld te maken. Voor die droom heeft Jezus Zijn leven gegeven. Ook wij worden uitgenodigd om ons leven te wijden aan het Rijk Gods. Ook wij zullen die moeilijke weg moeten gaan die Jezus ons voorging. De Bijbel is daarbij de bron van ons christelijk leven. Wij geven hem deze week een bijzondere plaats in onze kerken. (Dit kan ook thuis gebeuren.)

De vastentijd kan ook voor ons een Tabor-gebeuren worden, waarin wij Jezus’ ware gelaat ontdekken. Zoals bij Jezus, moet ‘Jahweh’ (Ik zal er zijn voor u), de leidraad worden van ons leven. Wij moeten de boodschap van Jezus doorgeven in getuigenissen en daden. Pas dan wordt deze wereld een vredevolle wereld, zoals God het wil. De vastentijd is geen vlucht uit het leven van elke dag, maar integendeel een oproep om die wereld van gedaante te veranderen. Honger en armoede, onrecht en onvrede uit deze wereld bannen doorheen ons Broederlijk Delen. Doe je mee? Pas dan zien wij Jezus’ schitterend gelaat schijnen midden onder ons.

Pastoor Paul