Brief van Pastoor De Craene 20- 11 -2019

DE AMAZONESYNODE

Van 6 tot 27 oktober vond in Rome een speciale synode plaats over de nieuwe wegen van de kerk in het Amazonegebied en over de ecologie. Aan de vooravond van de synode vond een symbolisch geladen boomplanting plaats in het Vaticaan. Paus Franciscus droeg de synode op aan de heilige Franciscus van Assisi. De Amazonesynode ging van start onder de hoede van dé apostel van de ecologie en de universele broederschap. De zorgen om de klimaatsverandering en de nabijheid bij de mensen die niet gehoord en gezien worden, stonden daarbij centraal. De bevolking van de regio vroeg aan de kerk haar bondgenoot te zijn en daarop werd een krachtig ‘ja’ gezegd. De eerste twee weken werd met veel respect geluisterd naar alle deelnemers en uit de gesprekken van de twaalf taalgroepen groeiden degelijke verslagen met voorstellen. Er werd een eerste algemeen verslag gemaakt maar daar kwamen zeer veel bedenkingen op. Het resultaat werd een goede eindtekst die de paus als basis neemt voor zijn ‘postsynodale exhortatio’.

Omwille van de zeer grote parochies en de weinige priesters die er zijn (sommige parochies hebben maar 1 mis op een jaar) werd voorgesteld om aan diakens de toelating te geven om de sacramenten te mogen toedienen. Ook mannen en vrouw, jongeren moeten voldoende betrokken worden bij het kerkwerk. De vraag werd gesteld om verder na te denken over: het wijden van gehuwde mannen en het diaconaat voor de vrouwen. Immers de zorg voor de nabijheid van de kerk bij de mensen, vooral in de zeer afgelegen gebieden was de grote bekommernis. ‘We moeten evolueren naar een kerk die op bezoek komt, naar een kerk die aanwezig blijft’. Een pleidooi voor een dienende kerk bij de armen. Deze gedachte werd vooral onderschreven op zondag 20 oktober in het nieuwe catacombendocument (een samenkomst van de synodedeelnemers in de catacomben van Rome) en in het slotdocument. Tevens werd veel aandacht  besteed aan de inzet voor rechtvaardigheid, vrede en zorg voor de schepping.

Vooral de zoektocht naar een integrale ecologie stond hoog op de agenda, met diverse emotionele getuigenissen. Een merkbare klimaatsverandering, de politieke onwil om onrecht en verdere vernietiging van de natuur aan te pakken, het geweld, de agressie, de corruptie en de mensenhandel … werden er besproken.

De kerk heeft zich voorheen mee schuldig gemaakt aan deze problemen, maar vandaag ervaren de mensen de kerk als een bondgenoot in hun strijd om de grond- en mensenrechten

Het moet ons niet verwonderen dat ‘bekering’ de centrale term van deze synode is. Zonder die bekering, de verandering van levenswijze, zijn er geen nieuwe wegen voor de kerk en de ecologie. In wezen ging de synode over ons ‘overleven’ als mensheid, als planeet, als kerk. De inheemse volkeren werden lang als primitieven bekeken, maar eigenlijk hebben zij altijd, op een wijze manier, de natuur, het leven beschermd en wisten ze dat het ‘goed leven’ slechts mogelijk is als de mens leeft in harmonie met de schepping en God de Schepper. Ongebreidelde luxe maakt niet gelukkig en is een aanslag op de natuurlijke rijkdommen van Moeder aarde en dus op het leven. ‘Je moeder verkoop je niet!’

De kolonisatie van weleer en de economie met haar niet te stuiten jacht op winst zijn de oorzaak van zoveel problemen. We moeten ons echter niet alleen schuldig voelen, we moeten er ook iets aan doen.

Als kerk moeten wij luisteren naar de schreeuw van de inheemse volkeren, de aarde en de armen. Wij moeten als kerkgemeenschap  aan de kant staan van de slachtoffers van het economisch systeem, aan de kant van hen die te lijden hebben en nergens worden gehoord. Als christenen moeten wij zorgen voor de schepping, de gerechtigheid en de vrede!

Pastoor Paul