Brief van Pastoor De Craene 08-01-2020

GOED-GEZIN-D

Vorige zondag – feest van de heilige Familie – werd onze aandacht gevraagd voor het gezin in onze kerststal: Maria, Jozef en hun kind Jezus. Zij kunnen ook vandaag nog model staan voor het christelijk gezin. En, zoals dit vaak het probleem is bij dictatoriale systemen heerste er onder Herodes een brute machtspolitiek. Hij was een Stalin avant la lettre. Een beleid van afrekenen met iedereen die maar enigszins een bedreiging was voor zijn macht. Vooral eenvoudige gezinnen en mensen zijn daar het slachtoffer van. Ook Jozef en Maria en hun pasgeboren kind Jezus. Want de wijzen met hun boodschap dat er een nieuwe koning onder het volk zou geboren worden heeft de angst bij Herodes nog versterkt. Immers, elk verzet tegen zijn koningschap zou hij onherroepelijk de kop indrukken. Machtigen gunnen aan eenvoudigen geen enkele toekomst. Daarom vervoegen Maria en Jozef en hun kind die lange rij van mensen in deze wereld die steeds op de vlucht zijn omdat zij worden nagezeten en bedreigd door diegenen die de wereld in handen hebben. Het kerstverhaal is een hard verhaal; jammer genoeg ook vandaag een harde werkelijkheid.

En toch blijven wij in de droom van God geloven… de droom van een God die met eenvoudigen en goedmenende mensen een nieuwe wereld wil uitbouwen en zijn rijk van vrede en gerechtigheid wil vestigen. Van de wijzen wordt gezegd dat zij langs een andere weg terug naar huis gingen. Want zij geloven niet in Herodes’ droom van een rijk van macht en heersen, maar in een goddelijk rijk dat aan mensen het ware geluk zal schenken.

Het gezin van Nazareth staat daarbij centraal… en eigenlijk alle gezinnen die meehelpen aan die goddelijke droom: een huis en een thuis voor elkaar en voor de kinderen die hun worden geschonken. Ook onze jonge mensen hebben het daarbij niet gemakkelijk. Ze hebben wel dromen; zeker en vast. Ze dromen van een gelukkig leven. Enquêtes tonen aan dat de grote groep nog altijd gelooft in het huwelijk en een trouwe relatie als basis voor hun geluk. De realiteit is echter anders. Zij worden in hun omgeving getroffen met zoveel pijnlijke relatiebreuken, waardoor ze twijfelen of een levenslange trouw wel mogelijk is. Van een gezin wordt vandaag ook enorm veel verwacht. Zij moeten eerst en vooral zelf kiezen wat zij willen en dat stelt hen tevens voor een gigantische verantwoordelijkheid. Want wie zelf mag kiezen wordt ook verantwoordelijk voor zijn keuzen. Als men een beetje mee wil zijn met zijn tijd moet men met z’n tweeën werken. Een eigen huisje is voor velen enkel een droom. De prijs voor een eigen huis is de laatste 20 jaar verdubbeld. Je moet ook enorm veel investeren in de kinderen en zelfs een goede pedagoog zijn. Van de affectieve omgang met elkaar wordt enorm veel verwacht. Meer en meer stevenen wij af op het kerngezin: het gezin dat er alleen voor staat en minder en minder ingebed is een bredere familie, buurt of parochiegemeenschap. Met andere woorden de sociale inbedding en de steun die van een bredere gemeenschap uitgaat kwijnt weg.

Hoe kunnen wij onze jonge mensen ondersteunen die het vandaag aandurven om te huwen en om als geliefden samen door het leven te gaan? Misschien moeten wij het aan hen zelf vragen en voor hen de ruimte creëren opdat jonge gezinnen zouden kunnen samenkomen, om samen belangrijke themata te bespreken, om elkaar te bemoedigen, om samen zinvolle activiteiten op te zetten die hun verbondenheid versterken, en hen bemoedigen in die belangrijke opdracht om elkaar en hun kinderen gelukkig te maken. Het blijft daarom de moeite waarde dat wij binnen onze parochie nadenken over de belangrijke waarde die Paulus in de eerste lezing heeft aangeboden: dat wij samen zoeken hoe wij aan waarden als tedere ontferming, goedheid, deemoed, zachtheid en geduld… een plaats kunnen geven in onze samenleving. Zo geven wij aan Gods liefde een gezicht en maken wij zijn goedheid tastbaar, meer nog, zo maken wij van onze goedheid en liefde, onze zorg en onze inzet iets goddelijks. En daar dromen wij toch met zijn allen van. Ik wens dat wij met deze verlangens het nieuwe jaar ingaan. Omdat ik geloof dat dit de bron is van het gezinsgeluk; dat wij elkaar toch van harte toewensen.

MET DANK AAN ALLEN DIE HEBBEN MEEGEHOLPEN

AAN DE KERSTVIERINGEN OP ONZE PAROCHIES

AAN DE DECORATIE VAN DE KERKEN

BIJ HET VERZORGEN VAN DE GEZANGEN

BIJ HET VERSPREIDEN VAN DE KERST- EN NIEUWJAARSWENSEN

 

Pastoor Paul